• Taxi Driver

    Taxi Driver

    ★★★★★

    This review may contain spoilers. I can handle the truth.

    توی بازبینی «راننده تاکسی» که چندسالی از بار اولی که دیدمش می‌گذره این نکته برام ملموس شد که دو حرکتِ دوربین در صحنهٔ باجه تلفن عمومی و صحنهٔ تیراندازی پایانی، در واقع روحِ این شاهکار سینماییه. که در هر دو تراویس از قاب خارج می‌شه یا به عبارتی، دوربینِ ناظر هم تراویس رو پس می‌زنه به نحوی.
    جایی که برای اولین‌بار زاویه دوربین کاملا عمود و از بالا به پایین می‌شه.
    نکتهٔ دیگه‌ای که به نظرم اومد اینه که فیلم…

  • Cruella

    Cruella

    قبل از اکرانش تو ذهنم بود دیزنی وقتی قصه رو از قبل داره توی لایو‌اکشنا ناموفق‌ه چه برسه به الان که قصه هم باید خلق کنه. ولی خب نه برخلاف تصورم قصه که واقعا استاندارد بود و پلات‌توئیست ها هم انصافا نشسته‌بود به پیرنگ و حداقل به عنوان اولین لایو‌اکشنی که تا حد خوبی موفق عمل کرده من راضی بودم، سرگرم هم شدم لذت هم بردم.

  • Kajillionaire

    Kajillionaire

    قصهٔ بدون ادعای عجیب‌غریبِ سرراست
    پرداخت به اندازه
    موسیقی درست و گوش‌نواز
    فیلم کوچکِ بدی نبود

  • 3 Women

    3 Women

    ★★★★

    وقتی همه‌چیز در جای درست خودش توی یه فیلم قرار داره نتیجه‌اش می‌شه شاهکاری به نام «سه‌زن» که بی‌بدیل صفت صادقانه‌ایه براش.
    فیلم چنان من رو به به اون سه‌ شخصیت نزدیک کرد که انگار این من بودم که داره خاطراتم توسط یه غریبه خونده می‌شه و هویتم دزدیده می‌شه.
    فروپاشی هویت یه انسان که خودش نمی‌دونه چطور داره به نابودی خودش کمک می‌کنه
    دیدن اولین فیلم از آلتمن تجربه ستودنی‌ای بود

  • The House That Jack Built

    The House That Jack Built

    ★★½

    نمی‌دونم چی بگم واقعا انتظار نابودی این ایده‌های بکر رو توسط فون‌تریه نداشتم. پرتره یه قاتل سریالی با هزاران ایده‌های خاص بصری ولی تماما پوچ!

  • Antichrist

    Antichrist

    ★★★½

    تجربه‌ی آزارِ اظطراب و همزمان لذت هیجان. ولی نه چیزی بیشتر.

  • Days of Heaven

    Days of Heaven

    چطور یک فیلم می‌تونه جوری ساخته شه که به سختی بشه قابی رو توش پیدا کرد که با دیدنش به وجد نیایم.

  • The Queen's Gambit

    The Queen's Gambit

    متسفانه چنان تو اپیزود اول ناامید شدم که میلم نمی‌کشه ادامه‌ی فصل رو ببینم.
    شخصیت‌پردازی با فلش‌بک چیز اوکی‌ای‌ه ولی نه با اون کارگردانی. حالا صرف‌ نظر از اینکه اگر درست
    کارگردانی هم می‌شد چیز ضعیفی بود.
    چنان ایده‌ی علاقه‌مندشدنِ بِت(شخصیت اصلی) به شطرنج دم‌دستی و به طرزِ احمقانه‌ای سریعه که توی پنجاه دقیقه شخصیت از حادثه‌ی تصادف و مرگِ پدرمادرش و رفتن به نوانخانه می‌رسه به بُرد کامل یه دور مسابقات سیمولتانه‌ی شطرنج با کسایی که چندسال تو آکادمی‌ شطرنج‌اند.
    در واقع دلیل جذب‌ احتمالی بیننده باید آرایش بازیگرا و خوش‌سیما بودن تصویرا باشه.

  • Travelers

    Travelers

    ★★★★

    فیلم‌نامه‌هایی که فرم رویکردشون اینه که بعد از رخداد اصلی قصه آدما کجا می‌ایستند و چه کنش‌واکنشی صورت می‌گیره واقعا برام جذاب‌اند و نمونه‌ی خوبش همین کار آقای بیضایی‌ه.

  • Il Grido

    Il Grido

    ★★★½

    پنهان‌ترین لایه‌های انگیزۀ عاطفی انسان به تصویر آقای آنتونیونی.

  • Marriage Story

    Marriage Story

    یه جاهایی شوخی های پس زننده. در کل فیلم از نگاه یکی بود که قرار نیست تجربه کنه. و قبلا تجربه کرده. پخته‌گی فیلم‌ برای یه آدم پنجاه ساله‌ست که زندگی رو هم به صورت جزئیات و هم به صورت یه کُل دیده. من بدم نیومد.

  • Saraband

    Saraband

    ★★★★½

    برگمان توی فیلم آخرش هم سرپاست. مدرن و سرپا
    هربار وسط فیلم از خودم می‌پرسیدم می‌تونی باور کنی شمایل انسانی که برگمان داره نشون می‌ده؟
    و بعد می‌گفتم که بله باورم می‌شه.
    یادمه توی فیلم کیمیایی داشتم با خودم میگفتم از لحاظ فکری و روانی انگار مشکل داره که تو شخصیت هارو از جرم و بدی شروعشون کنی و نهایتا به انسانیت برسونیش. اینجا هم اولش برام عجیب بود که آدم ها از نفرت و تضاد و تزلزل‌شون شروع می‌شدن…