Dune

Dune ★★★★½

Het verfilmen van een cultboek is een allesbehalvegemakkelijke opgave. Door een deel is het sowieso a priori een verloren zaakomdat voor sommigen (ongeacht het filmresultaat) het literaire werk het bestevan de twee is. Met het zesdelige epos Dune van Frank Herbert had men in iedergeval twee keer prijs. Weirdo Alejandro Jodorowsky had al een mislukte poging opzijn palmares en ook David Lynch waagde zich in de jaren 80 aan een versie diehet etiket “grappig” verdient, maar vooral niet te bekijken is. Een ideaalrecept voor velen om het epos uit te roepen als compleet onverfilmbaar. Dat weerhield de Canadese cineast Dennis Villeneuve niet omhet ook eens te proberen. Meteen kwam hij prestigieus uit de hoek want het zoueen trilogie worden. De vraag is of er die komt. Niet alleen kunnen destreamingdiensten (in dit geval HBO) roet in het eten gooien, maar Villeneuveis ook de maker van Blade Runner 2049, een film met (kwestie van beleefd teblijven) zowel voor- als tegenstanders had. 

Of dat ook zo het geval zal zijn met Dune? Villeneuve heeftalvast een streepje voor op Lynch dat je niet aan de drugs moet zitten om hetverhaal enigszins te kunnen volgen. Niet dat het script een gemakkelijk teverteren hap is in deze blockbuster, maar de Canadees doet er alles aan om ereen coherent verhaal van te maken en meermaals merk je dat Villeneuve zichkandidaat stelt om met Dune de opvolger van de Star Wars-franchise te willenscoren.